Opnameparadijs voor liefhebbers van analoge apparatuur
4 min leestijd
Sommige opnamestudio’s zijn zodanig gespecialiseerd in authentieke apparatuur, dat ze ook als museum zouden kunnen fungeren. Sena Magazine nam een kijkje bij Exalto Studios in Haarlem, in hetzelfde pand waar The Analogues met hun vintage instrumentarium huizen.
“We zijn zeker geen museum”, ruimt Bart Wagemakers direct een dreigend misverstand uit de weg. “We hebben veel oude (én nieuwe) analoge apparatuur en instrumenten in huis, maar we zijn als opname- en muziekproductiestudio springlevend!”
Met producer Rob van Donselaar opende de manager annex technicus/producer Exalto Studios in 2017, in hetzelfde pand waar Beatles-tributeband The Analogues huist. Het bedrijf is een voortzetting van de internationaal befaamde Studio Zeezicht, vier decennia eerder opgericht door Van Donselaar en wijlen Jan Piet ‘J.P.’ Exalto.
Vakmanschap en thuisgevoel
Een studio ‘waar old-school vakmanschap en new-school analoge techniek elkaar versterken’ en ‘waar klanten zich thuis voelen’, dat moest het worden.
Wagemakers, die de studio ontwierp en bouwde op grond van reeds door J.P. gemaakte schetsen: “Als je in de keuken zit te eten is het jouw keuken, jouw huiskamer, waar je niet gestoord wordt door allerlei rondlopende lieden. Je moet een creatieve prestatie leveren in een voor jou onbekende omgeving, dus hoe meer de muzikant zich thuis voelt, des te beter.”
Er werd inmiddels aardig wat muziekhistorie geschreven. Onder meer door bands als Bløf, Racoon en Van Dik Hout en artiesten als Daniël Lohues die als vaste Zeezicht-klanten mee verhuisden naar de huidige locatie.
Maar ook jazzmusici weten de weg hierheen te vinden. “Licht of modern klassiek, kleine ensembles, doen we hier ook. Zelfs mensen die thuis op de laptop met elektronica en drumbeats werken komen hierheen, als ze een echte concertvleugel willen gebruiken of met echte strijkers willen opnemen.”
Functionele snoepwinkel
Het beste van wat in decennia popgeschiedenis gebruikt is, is hier aanwezig, zegt Wagemakers. Soms leent hij wat van The Analogues, als een specifiek instrument gezocht wordt. Een snoepwinkel dus voor de liefhebber? “Ja, maar wat hier staat is niet om naar te kijken, maar om muziek mee te maken of mee op te nemen. Hoe oud iets ook is, het moet werken en het moet gebruikt kunnen worden.”
Een drummer kan hier kiezen uit vijftien snaredrums en drie drumstellen, toetsenisten uit talloze synthesizers. Behalve de Steinway-vleugel heeft de studio een upright piano, een Fender-Rhodes, een Wurlitzer, een B3 Hammond-orgel en zelfs een harmonium staan.
Wagemakers toont een aantal microfoonvoorversterkers uit de jaren ’60. “Ik heb er nog meer liggen, ze zijn niet meer te betalen tegenwoordig.” Elders staat een beroemde compressor uit eindjaren ‘70, begin ’80. “Nog steeds veel gewild en gebruikt. Er zitten ook modernere apparaten tussen die goed klinken.”
In een ruimte die hij ‘mijn drumwinkeltje’ noemt wijst hij op een oude Ludwig van sessiedrummer Ton Dijkman. “Uit de jaren ‘70, mooi ding. Er liggen meer Ludwigs, maar ook andere merken.”
Zijn enthousiasme is grenzeloos. “Deze microfoon uit de jaren ’40 kun je vandaag de dag gewoon gebruiken, gewéldig ding. Ze bouwen nu niks meer wat zo lang meegaat. Dit is een ribbon-microfoon, de bekende RCA44. Een flinterdun aluminium bandje dat het geluid registreert. Heel kwetsbaar. Die moet op een bepaalde manier liggen, anders gaat het lint doorbuigen.”
Een vintage M49 van Neumann is compleet opgeknapt. “Onze microfoonreparateur gaat net zo lang loos totdat zo’n ding eruitziet alsof hij net uit de fabriek komt. Soms wil ik juist liever zien dat hij is gebruikt, anders gelooft niemand dat hij zo oud is, haha.”
Galmveer en gitaarpedalen
Wagemakers speelt een stukje Martha My Dear op de Steinway. Als een muzikant liever op een honky tonk-piano rammelt, kan dat ook, zegt hij.
Hij wijst op een originele galmveer (‘Taj-aj-aj-aj’, imiteert hij het geluid van de springveer) en op de Juno 60, het paradepaardje onder de synthesizers. “Een gewilde machine, uit de jaren ‘80.”
De Rupert Neve mengtafel in de control room is hét absolute pronkstuk: “Heel rijk en warm van geluid. Bij een goedkopere mengtafel zou je kunnen zeggen dat die klinkt als een foto, als alle geluid bij elkaar komt. Deze klinkt meer als een kijkdoos. Driedimensionaler, zoiets.”
Het enige dat hier digitaal is, is de computer. En voor wie ze nodig heeft, put Wagemakers uit een groot netwerk aan studiomuzikanten, van bassisten tot strijkers en blazers.
Klik hier voor meer informatie.