“Op het hoogtepunt van mijn succes was ik niet gelukkig”
-1-(opening).webp)
7 min leestijd
Hij werd razend populair door hits als Dom, Lomp & Famous en Tijdmachine, maar verdween vervolgens tien jaar naar de achtergrond. Tot in maart 2025 de vluGtlaan verscheen, het album waar rapper Dio (37) mee thuiskwam en nu op doorbouwt. “Ik had moeten luisteren naar mijn intuïtie en niet moeten kijken naar het snelle succes.”
“Lekker druk”, grijnst Diorno Braaf (37) in een Amsterdams café in De Baarsjes op de vraag hoe het gaat. Zijn agenda staat vol met gastoptredens en eigen shows sinds in maart vorig jaar de vluGtlaan uitkwam. “2025 voelde alsof alles samenkwam, het was een soort thuiskomen na al die tijd.”
Voor iemand die twintig jaar in de Nederlandse hiphop meespeelt, klinkt dat wellicht opmerkelijk. Want Dio is al die jaren niet van de aardbodem verdwenen en brengt wel muziek uit. Maar een hele plaat komt er niet van. “Ik was wel aan het maken, maar voelde geen klik met de liedjes die ik schreef. Het moest voor mij kloppen op een soort spiritueel niveau. Dat had tijd nodig. De hele reis naar dat album toe voelde voor mij bijna therapeutisch.”
De vluGtlaan is het verhaal van zijn hobbelige leven, gegoten in een creatief en eigenzinnig concept. Zijn raps over opgroeien in een achterstandswijk, van school getrapt worden en een vader die in de gevangenis zat, vermengt hij met teksten van zijn moeder en samples die kippenvel bezorgen, zoals van Vluchten Kan Niet Meer van Jenny Arean en Frans Halsema. “Dit vertellen, voelde als een urgente reis. Om het dan uit te brengen en te zien dat het zo resoneert, is heel bijzonder. Ik wilde dit zo graag maken, maar om als muzikant te overleven, moet je wel een publiek hebben.”
Geen contract
Mensen bereiken met zijn muziek, is iets wat vanaf het begin bijna vanzelf lijkt te gaan. Zo is de 16-jarige Dio in 2004 amper bezig met zijn goede vriend Darryl van Gonter als Kees de Koning van Top Notch aanklopt. Hun nummer Minderjarig is hem opgevallen en hij biedt ze een contract aan. Maar Dio’s moeder weigert het contract te ondertekenen, ze wil dat hij zijn school afmaakt. “Dat was heel frustrerend”, zegt hij nu. “Ik ben van verschillende scholen getrapt en kreeg overal te horen: het gaat je niet lukken, jij gaat niets van je leven maken. Dan krijg je vervolgens een kans bij het beste hiphoplabel van Nederland en weigert je moeder. Ze geloofde sowieso niet dat er voor mij een muziekcarrière inzat.”
Hij is er kapot van, maar laat zich niet ontmoedigen. Hoeveel mensen hem ook vertellen dat het niets wordt met hem, hij blijft geloven in zijn eigen kunnen. “Ik heb altijd veel zelfvertrouwen gehad. Waar dat vandaan kwam weet ik niet goed. Het is een intrinsiek, diep geworteld iets. Een soort van onbeschrijflijk vuur dat in me zit.”
Een paar jaar later komt het succes alsnog en breekt hij als 19-jarige door met de track Dom, Lomp & Famous met The Opposites en Willie Wartaal. Ondanks dat succes, is niet iedereen in de rapwereld enthousiast over zijn stijl. “Ik was anders dan de rappers die tot dat moment succesvol waren. Mijn vrienden en ik maakten meer de brug van hiphop naar pop.” Ze zijn minder stoer, toegankelijker en rappen over hun eigen kwetsbaarheden. “Dat vonden die andere rappers maar niks en dat lieten ze vaak weten. Maar weet je wat? Ik wil gewoon deze muziek maken. Dat stoere en masculiene past niet bij mij.”
-4.webp)
Zwetend wakker
Het publiek is wel enthousiast. In 2009 volgt zijn grootste hit Tijdmachine, samen met Sef. Met dat succes komt ook de druk. “Ik wist dat ik moest blijven scoren om te kunnen leven van de muziek. Die druk was echt verschrikkelijk, ik had er slapeloze nachten van en werd vaak zwetend wakker. Nee, op het hoogtepunt van mijn succes was ik zeker niet gelukkig.”
Want als je zo’n hit scoort komen er meer meningen, verwachtingen. “Wat zo goed werkte in mijn eerste jaren als muzikant was dat ik eerlijke verhalen schreef waar mensen zich in herkenden. Maar door al die druk van buitenaf, ging ik anders naar mijn muziek kijken. En dacht ik: ah, het is succesvol omdat het een luchtig of blij liedje is.” Hij maakt wel muziek in de jaren die volgen, maar is zoekende. Vooral omdat hem vaak gevraagd wordt of hij niet nog een Tijdmachine kan maken. “Een paar keer heb ik geprobeerd om dat te reproduceren. Uit een soort paniek, denk ik. Daar is het misgegaan, daardoor raakte ik mijn ware intentie even kwijt.”
Vuile was
Dus wordt het in 2015 stil rond de rapper. Dio besluit zichzelf tijd te geven. “Ik was weggedreven van wie ik was als persoon. Ik trad nog wel op en bracht soms wat uit, maar stond minder vaak op het podium.” Hij wil onderzoeken waar hij staat en heel langzaam ontstaat de vluGtlaan. “Ik ben weggegaan bij mijn label en heb het in eigen beheer uitgebracht. Zodat ik achter elke keuze kon staan. Dit is een plaat waar ik 1000 procent achter sta.”Met teksten over zijn heftige jeugd, die soms pijnlijk eerlijk zijn. “Ik kan niet anders. Ik heb echt een allergie voor nep zijn.” Zijn moeder vindt dat niet altijd makkelijk. In de Surinaamse cultuur hang je je vuile was niet buiten, zegt ze weleens. “Maar weet je wat het is? Dat gaat in tegen mijn gevoel. Ik wil juist praten over dingen en geloof dat het belangrijk is om dat te doen. Door te praten gaat het uit mijn systeem. Dat heelt mij.”
De lange weg
Voor Dio voelt het schrijven van muziek vaak als therapie en dat is na twintig jaar weer zijn drijfveer geworden. Als hij zijn jonge zelf nog eens had mogen ontmoeten, had hij hem geadviseerd om dichter bij zichzelf te blijven. “Ik had toen moeten luisteren naar mijn intuïtie en niet kijken naar het snelle succes. Als je lang mee wil gaan, moet je offers durven brengen en geloven in de muziek die jij het liefste wil maken.”
Dio vindt het lekker dat hij nu weer terug is in de hiphopwereld, met de muziek waar hij helemaal achterstaat. “Bij het publiek en bij mezelf ben ik thuisgekomen. Want zonder die eerlijkheid, zonder die allergie voor nep zijn, werkt mijn muziek niet. Dit resoneert, omdat mensen voelen dat het echt is. Vooral in een tijd waarin zoveel om ons heen steeds plastischer en digitaler begint te worden, denk ik dat echte emoties en rauwe gevoelens aankomen.”
-2.webp)