“Ik zie nu vaker hoe kwetsbaar ons leven is”
6 min leestijd
In de sfeervolle, dansbare elektropop van Charlot balanceert frontvrouw Lotte Mulder moeiteloos tussen duisternis en licht. Waarbij de donkerte vaak de overhand krijgt. “De mooiste muziek is een beetje melancholisch.”
“Ik ben nogal een dromer”, zegt Lotte (24), die voor heel even uit haar oefensessie is gestapt. “In mijn hoofd ben ik vooral bezig met alles wat nog moet en kan, maar ik wil mezelf dwingen om ook te kijken naar alles wat al gaande is.”
Na de successen van haar band Charlot (die ze vormde tijdens haar studie op het conservatorium in Haarlem) op Noorderslag en Lowlands eerder dit jaar, is daar nu het debuutalbum Lost Like Alice, een tournee langs zes popzalen en een optreden als support act van Froukje – een klasgenoot tijdens haar opleiding aan Codarts - in AFAS Live. “We zijn echt keihard aan het oefenen”, zegt ze lachend. “Maar het gaat heel goed. We hebben er zin in.”
In het moment daarvan genieten, is iets wat voor haar niet natuurlijk gaat. Als vanzelf duikt ze in haar hoofd, op gewenste en ongewenste momenten. “Soms zit ik met vrienden te praten en hoor ik opeens: luister je wel? Het is echt niet zo dat ik niet geïnteresseerd ben, maar vaak is er dan iets gezegd wat ik even aan het uitpluizen ben. Wat zegt die persoon nu eigenlijk of wat betekent dat voor mij? Dan mis ik hele stukken uit een gesprek.”
Klopt het liedje?
In het verhaal van Alice in Wonderland, waar haar nieuwste album op is gebaseerd, trekt dat dromerige haar dan ook aan. Lotte kent de roman via de film van Tim Burton en tijdens een schrijfsessie ontstaat spontaan een liedje over de hoofdpersoon: Lost Like Alice. “Na het schrijven van dat nummer ben ik het boek gaan lezen. Om te kijken of die song wel echt klopte.”
Wat haar fascineert in de roman, is de manier waarop schrijver Lewis Carroll speelt met taal en scènes dubbele betekenissen geeft. “Alice wordt weer wakker uit haar droom op het moment dat ze zich realiseert dat ze droomt. Dat is prachtig gevonden.” Al lezend ontdekt Lotte dat de avonturen van Alice zich goed zouden lenen voor een heel album. “Zo kreeg ik een skelet waar ik iets omheen kon maken.”
Vast in ons hoofd
Voor haar gaat het verhaal vooral over opgroeien en volwassen worden, iets waar ze zelf als twintiger middenin zit. “Ik ontdek steeds meer dat het leven best wel moeilijk en ingewikkeld kan zijn. Wat ik bijvoorbeeld lastig vind, is dat we steeds individualistischer worden. Iedereen is vooral bezig op een schermpje, waardoor we veelal afwezig zijn. Als ik in de trein zit, kijk ik weleens verrast rond. Echt iedereen zit op een eigen scherm.”
De wereld wordt volgens haar geen prettigere plek als we ons vooral op onszelf richten. “Het lijkt wel alsof het contact tussen mensen steeds minder wordt. Dat vind ik treurig en tegelijk herken ik het bij mezelf. Ook ik pak die telefoon continu. We krijgen zo veel prikkels binnen via het nieuws en sociale media, dat het ook weer logisch is dat we vaak in ons hoofd leven. Daarnaast gebeurt er natuurlijk ontzettend veel in de wereld. Soms weet ik echt niet wat ik daarmee aan moet. Het helpt om liedjes te kunnen schrijven.”
Grote inspirator
Lang is ze naar eigen zeggen verlegen en sociaal onhandig. Op school voelt ze zich als kind en puber een buitenstaander en vaak wat eenzaam. Rond haar elfde verandert dat wanneer ze Regina Spektor ontdekt, via haar vader die vaak naar Studio Brussel luistert. “Ik was direct geraakt door de melodieën. Nog voor ik haar teksten snapte, voelde het alsof die muziek over mij ging. Door haar voelde ik me begrepen.”
Vanaf dat moment wordt Regina Spektor bijna een obsessie. Samen met haar moeder vertaalt Lotte de teksten en probeert alles na te spelen op de piano. “Aan alles voelde ik: dit is wat ik ook wil. Dus ging ik oefenen, zingen en nam songwriting-lessen. Een paar jaar later stond ik vooraan bij haar show in Paradiso en werd dat gevoel versterkt. Luisterend naar haar wist ik zeker dat ik muzikant wilde worden. Nog altijd haal ik uit haar muziek inspiratie. Haar manier van schrijven is zo goed en elk liedje heeft een eigen verhaal.”
Liever geen vrolijke muziek
Zelf wil ze ook in ieder liedje een klein verhaal vertellen, waar verdriet vaak een rol in speelt. In haar oudere nummer Better When It’s Dark zingt ze bijvoorbeeld over hoe verslavend het is om ellende te aanbidden. “Dat donkere past bij me. De mooiste muziek is een beetje melancholisch. Van vrolijke muziek word ik zelf gewoon niet zo blij. Inspirerende muzikanten zoals Regina, Agnes Obel, Radiohead en St. Vincent hebben diezelfde melancholie. Bijna automatisch schrijf ik zelf ook over de zwaardere thema’s.”
Lezend in Alice in Wonderland kon ze avonturen van Alice vaak koppelen aan iets wat gaande was in haar eigen leven. Zoals bij het ontroerende Sometimes I Still Live In My Head. “Mijn beste vriendin van de basisschool overleed opeens. Daar wilde ik over schrijven. Over een leven wat zo plotseling voorbij kan zijn. Als kind voelde ik me veilig en bijna onsterfelijk, maar ik zie nu vaker hoe kwetsbaar ons leven is.”
Brutaal durven zijn
Sinds ze muziek maakt, is Lotte veranderd. Door veel op te treden is haar verlegenheid verminderd. “Daarbij helpt het dat we erkenning krijgen voor wat we maken.”
Tegelijk zal ze nooit een schreeuwer worden, die haar plek opeist in de muziekwereld. “Netwerken als muzikant is bijvoorbeeld belangrijk, maar dat kan ik niet goed. Dan moet je dus een manager zoeken die wel brutaal durft te zijn. Gelukkig heb ik die.”
Als artiest wil ze dicht bij zichzelf blijven en de verlegenheid die soms nog opkomt, gewoon omarmen. “Ik denk dat dat de enige manier is. Mensen hebben het snel door als je niet jezelf bent.” En terwijl ze weer verder gaat met oefenen voor de aankomende tournee, droomt ze in haar hoofd alvast verder. “Ik verlang niet naar hits, maar hoop vooral een fijne groep mensen te vinden die mijn muziek echt kan waarderen en misschien ook wel mijn teksten wil onderzoeken. Net zoals ik deed bij Regina. Dat lijkt me het allermooist.”
