Kicken in de speeltuin van een bezielde muziekgek
Hoe gaan wij in Nederland om met ons muzikaal erfgoed? Sena Magazine gaat op zoek naar plekken waar de nationale muziekhistorie wordt gekoesterd. Zoals het Museum RockArt, op een bedrijventerrein in Hoek van Holland.
Museumoprichter Jaap Schut rust niet voordat hij álles heeft. Alles? Alles! Desnoods belt hij door heel Nederland bij elk huis aan totdat hij de nog ontbrekende, allereerste editie van Muziek Expres heeft opgespoord. “Van 16 januari 1956, die móét toch ergens zijn?”, luidt zijn Cruyffiaanse logica. “Ik zit nu in mei 1957, maar ik moet ze allemaal hebben, dat móét.”
Als hoeder van ‘het cultureel erfgoed van de (inter)nationale muziekgeschiedenis vanaf de jaren ‘50 tot heden’ trekt Museum RockArt bezoekers van heinde en verre, ondanks de afgelegen locatie. “Laatst nog twee jonge jongens uit Venlo, die waren drie uur onderweg. Die gingen helemaal uit hun plaat. De collectie blijft ook maar groeien. We hebben negen depotruimtes, het museum zelf bevat nog geen half procent van wat we hebben.”
Jaren geleden al viel hem de geweldige muziekcultuur op ‘van ons kleine landje’. “Waar je ook bent in de wereld, je hoort er Venus, Little Green Bag, de ultieme roadsong Radar Love. Daar moet je toch iets mee doen?”
Subsidie krijgt hij niet (‘popmuziek en politiek, tja…’), hij moet het – met zijn vrijwilligers – hebben van donateurs en de uitgebreide winkel en webshop. Wat er allemaal te zien is? “Wat niet? Platen, boeken, instrumenten, kleding, songteksten, rariteiten, gouden platen, awards, pick-uppies, radiootjes, bandrecorders, de zeezenders: bizar hoe divers je het kan hebben over popmuziek!”
Hij wijst op het drive-in-showmeubel van Radio Noordzee uit 1970 en het uithangbord van Muziekhuis Muzam uit Den Haag, mogelijk de eerste platenzaak van Nederland. “De posters die hier hangen, vertellen ook een verhaal. En wie herkent niet zo’n luisterbar uit de platenzaak? Met koptelefoons nieuwe lp’s afluisteren waar je geen geld voor had.” Recenter is het stijlvolle pak dat zanger Camiel Meiresonne van Son Mieux droeg tijdens een optreden voor 3FM Serious Request. “Zo actueel zijn we ook.”
Hét absolute pronkstuk? Schut zucht diep: “Dat zijn er zóveel.” Een paradepaardje is toch wel de boordstudio van De Norderney, waarvandaan Veronica vanaf 1964 uitzond. Daarnaast lijkt de allereerste studio van de zeezender uit 1960, aan de Hilversumse Zeedijk, met lege koffiekop en volle asbak net nog gebruikt.
Schut loopt verder, langs de vitrines met de originele songfestivaljurken van Lenny Kuhr en Teach-In-zangeres Getty Kaspers, het allereerste drumstel van Peter en zijn Rockets, een ‘unieke jas’ van Boudewijn de Groot, de originele mondharmonica die oud-bandlid Peter de Ronde bespeelde bij de eerste plaatopnames van de Golden Earrings.
Minstens zo interessant als diens gitaar is de laatst gedragen pet van Hans Vermeulen. “We hebben zóveel unieke items. Het is on-ge-kend. Waar we ook heel blij mee zijn, is de voormalige opnameapparatuur van de Soundpush Studio, dat zijn toch kroonjuweeltjes? Kijk, het KLM-koffertje van de Jumping Jewels heb ik ook. De Puchies, de gitaren, de posters, afspeelapparatuur, de bühnekleding, alles wat je hier ziet is origineel.”
Boven bewonderen we de drumstellen van de Dizzy Man’s Band en van René & His Alligators. De gitaar van Eddy Christiani, Nederlands eerste jeugdidool. Talloze spullen van de Indorockers, de broek van Q’65-zanger Willem Bieler, de kleding die glamrockband Catapult in TopPop droeg. “Het allereerste drumstel van de Golden Earrings, van Freddy van der Hilst. Daar ben ik 21 jaar mee bezig geweest voordat dat hier stond. Dat heeft hij hier zelf neergezet, dan word je toch gék?”
Regelmatig zijn er drukbezochte activiteiten. Het beruchte Kurhaus-concert van de Stones (8 augustus 1964), de dag dat zeezender Radio Veronica uit de lucht ging (31 augustus 1974), en het 60-jarig bestaan van de Top 40 op 2 januari 2025 gaan uitgebreid herdacht worden. “Pim Maas en Ria Valk, winnaar en nummer 2 van de Elvis-verkiezing van 1959 waren hier laatst. Dat is toch geweldig? Pim Maas is de enige Nederlander die met Elvis heeft gezongen!”
Eigenlijk is zijn 20-jarige ‘nationaal popmuseum’ een sociaal instituut, vindt Schut. “De meest uiteenlopende mensen hebben hier aan de bar contact met elkaar. Het is kicken, als je hier komt. Als we dit nooit waren begonnen, was het allemaal verloren gegaan. Je moet een lijp hebben die bereid is zijn leven op te offeren. Dat klinkt zwaarder dan het is hoor. Ik heb een speeltuin gecreëerd waarin ik elke dag mag werken. Alleen ‘s nachts niet, dat heb ik afgesproken met mijn lieftallige echtgenote.”
Museum RockArt, Zekkenstraat 42, Hoek van Holland