Hoe Zoë Livay ontdekte dat eerlijkheid leidt tot succes
6 min leestijd
Zoë Livay (25) schrijft makkelijk over haar gevoelens. In haar muziek klinkt een strijd tussen twijfel en durf, angst en ambitie. Na jaren keihard werken, brak ze door met Ik Zing. Achter dat succes schuilt een zangeres die er alles aan doet om trouw te blijven aan zichzelf.
“Ik weet nog dat ik op Concert At SEA stond, in juni, en dat echt iedereen de tekst van Ik Zing kende. Wauw, dacht ik toen, dit is echt groot.” Natuurlijk wist ze op dat moment al dat haar duet met Snelle een hit was, maar het effect daarvan live meemaken verraste haar toch. “Tijdens het zingen dacht ik: wat gebeurt hier nou precies? Fascinerend vond ik het.”
Nog maar een jaar geleden voelt haar leven totaal anders. Al sinds haar achttiende werkt Zoë Livay gestaag aan een muzikale carrière, die na haar deelname aan The Voice Of Holland in 2019 met een knal van start lijkt te gaan. Coach Ali B geeft haar twee opties: meedoen aan de liveshows of direct een contract tekenen bij zijn label TRIFECTA.
“Ik besloot het contract te tekenen, maar de samenwerking kwam niet echt van de grond,” vertelt ze. “Ali wilde commerciële hits, maar die kan ik niet maken. Ik wil helemaal niet bezig zijn met mogelijk succes als ik schrijf. Natuurlijk wil ik ooit een huis kunnen kopen, maar het is niet mijn doel om een Bekende Nederlander ofzo te worden. Ik wil gewoon muziek maken vanuit mijn gevoel.”
Dat ze nu wél dat commerciële succes heeft, ziet ze als een bonus. “Natuurlijk ben ik daar ontzettend blij mee,” lacht ze. “Maar vooral omdat dit nummer echt vanuit mezelf komt, met een persoonlijke tekst die over mij gaat.”
Vechtersmentaliteit
Ze weet nog goed hoe zenuwachtig ze was toen ze de studio van Thomas Acda binnenstapte, op de dag dat ze uiteindelijk Ik Zing zou schrijven. Acda is een muzikale held en ze vroeg aan de mensen bij haar platenmaatschappij Warner of het mogelijk was om een schrijfsessie met hem in te plannen. Dat werd geregeld. “Maar ja, dan weet je dus niet van tevoren of het klikt.”
Eerst maken ze rustig kennis, maar al snel gaat het gesprek de diepte in. Zoë vertelt open aan hem hoe ingewikkeld ze het soms vindt om muzikant te zijn. “Als persoon kan ik angstig zijn, maar ik heb ook een vechtersmentaliteit. Zelfs als ik me slecht voel, wil ik kansen blijven pakken. Hoe moeilijk dat ook is.”
Hun gesprek loopt als vanzelf over in een schrijfsessie, waarin een tekst ontstaat over doen alsof je iets kunt, tot het echt zo is: Zing maar alsof je de tekst wel kent, dans maar alsof je een danser bent. “Ik heb momenten gekend dat ik onzeker was over mijn toekomst of dat mijn liedjes niet echt werden opgepikt. Tegelijk heb ik geleerd om door te gaan en te blijven geloven in mezelf. Dat zei ik die middag tegen Acda: ik wil mijn eigen kans op geluk nooit in de weg staan. En ook al is hij veel ouder, hij herkende dat gevoel.”
Hij was ook degene die voorstelde om rapper Snelle te vragen om mee te doen. Hun stemmen bleken prachtig bij elkaar te kleuren. Sinds het nummer de hitlijsten inschoot, veranderde alles. “Vorig jaar kon ik gerust de hele zomer op vakantie. Dat kan ik me nu niet meer voorstellen. Afgelopen zomer was helemaal volgeboekt.”
Televisieprogramma’s bellen, interviews volgen elkaar op en dit jaar volgde een eerste eigen tournee langs popzalen als TivoliVredenburg en Paradiso. “Steeds vaker voel ik dat mensen naar me kijken als ik ergens loop. Dat is nieuw. Het helpt om mezelf te zien als twee verschillende personen. Zoë de artiest en Zoë de mens. Ze hebben allebei tijd nodig. Ik wil ook gewoon op de bank een film kunnen kijken met vrienden of even bij familie zijn, de tijd daarvoor wil ik heel bewust blijven vrijmaken.”
Liefde voor taal
Ze heeft het gevoel dat ze de laatste jaren haar eigen sound echt heeft gevonden. Na jarenlang Engelse covers te hebben gezongen, ontdekte ze dat intieme Nederlandstalige songs beter bij haar passen. “Als ik terugkijk naar mijn jeugd is dat eigenlijk logisch. Mijn moeder draaide veel André Hazes, Jan Smit en Nick & Simon. En mijn tante - met wie ik heel close ben - was docent Nederlands. Zij schreef prachtige boeken, die helaas nooit zijn uitgebracht. Door haar heb ik een enorme liefde voor de taal gekregen.”
Engels is ook mooi, vindt ze. “Maar in het Nederlands kan ik dichter bij mezelf komen. Als het leven lastig is, schrijf ik mijn beste teksten. Ze komen als vanzelf in mijn moedertaal en gaan over hoe ik reageer op mijn omgeving en omga met mensen. Zo zing ik in Patronen over mijn moeder, aan wie ik vraag mij los te laten en zelf te ontdekken hoe het leven werkt. Ik vind het moeilijk om over gevoelens te praten, dus stop ik ze in mijn muziek.”
Blijven durven
Tijdens schrijfsessies wil ze eerlijk zijn. “Alleen dan kan er echt iets moois ontstaan”, gelooft ze. Sinds het succes van Ik Zing merkt ze dat haar openheid anderen raakt.
“Na optredens komen er vaak mensen naar me toe. Tijdens mijn laatste tournee waren er drie mensen die een tatoeage hadden met een tekst van mij. Eén van hen zei: “Door jou sta ik hier nog.” Ze had heel diep gezeten, maar kracht gehaald uit mijn nummer. Toen moest ik wel even slikken. Dat zijn momenten die je bijblijven.”
Zoë kiest er bewust voor om geen schild om zich heen te bouwen. Ze durft kwetsbaar te zijn over waar ze mee worstelt. Zo kon ze als achttienjarige totaal in paniek raken voor een optreden. “Dan kon ik bijna niet ademhalen. Ik heb zoveel gehuild in die tijd. En toch dacht ik steeds: gewoon blijven doen, net zolang tot het lukt. Inmiddels voel ik me zeker op een podium en geniet er enorm van om op te treden.”
Haar boodschap van durven en doen, die in haar hit centraal staat, is nog steeds haar leidraad. “The sky is the limit, zo wil ik leven.” Zo droomt ze al van jongs af aan van het Eurovisie Songfestival. “Ik wil daar staan met mijn Nederlandstalige muziek én mijn Surinaamse komaf. Dat lijkt me zo mooi.”
Volgend jaar wordt dat nog niet, want haar inzending haalde het nét niet. “Ik wil dat niet als afwijzing zien en blijf gewoon proberen. Het gaat echt wel een keer lukken. Net zoals het succes opeens kwam.”
