Grensverleggende veelzijdigheid
3 min leestijd
De sopraan Elisabeth Hetherington (32) kreeg in 2024 de Nederlandse Muziekprijs, de hoogste onderscheiding voor een klassieke professional in ons land. Haar praktijk is opmerkelijk breed: ze zingt niet alleen, maar maakt ook voorstellingen met dans en yoga. Hetherington vertelt over haar grensverleggende carrière, die begon met een crisis in Canada.
Crisis?
“In mijn geboorteland is alles groot. Niet alleen het land en de gebouwen, maar ook de stemmen. Op Canadese conservatoria leer je zingen met veel galm en vibrato. Mijn zus is operazangers en heeft zo’n stem. Ik niet. Op m’n 22e daagde het besef dat ik als zangers in Canada niet thuishoor. Ik vond het verschrikkelijk. Nederland heeft een bredere muziektraditie, begreep ik, dus meldde ik me aan bij het Conservatorium van Amsterdam. Toen ik voor het eerst het Centraal Station uitliep, voelde ik me meteen thuis. Wat een plek!”
“Ik begon met oude muziek, zeg maar alles tussen de Middeleeuwen en de 19e eeuw. Maar al na twee maanden miste ik de nieuwe muziek. Canada is een relatief jong land, we hebben geen klassiekers als Bach en Beethoven. Juist daarom is er veel aandacht voor levende componisten. In Amsterdam werd ik toegelaten tot het Creative Performance Lab. De sfeer van die master was ontzettend stimulerend. Ik heb veel geleerd van docenten en medestudenten, van waanzinnig complexe ritmen tot het gebruik van elektronica.”
Je maakt ook voorstellingen met dans en yoga. Waarom?
“Mijn yogavoorstelling Atem heb ik gemaakt om de kloof tussen zanger en publiek te verkleinen. In acht yogahoudingen laat ik horen hoe je mijn muziek steeds anders waarneemt. Je ervaart bijvoorbeeld het klankverschil tussen je linkeroor en rechteroor, of voelt meer bas in je lijf als je op de grond ligt. Met de dansgroep LeineRoebana heb ik de voorstelling Euterpians gemaakt. Het is een ode aan sterke vrouwen, van barokcomponist Francesca Caccini tot jazzzangeres Billie Holiday. In die voorstelling zing en dans ik trouwens tegelijk. Ik ben nogal beweeglijk, tot m’n 15e heb ik aan moderne dans gedaan.”
En nu wil je ook nog gaan dirigeren.
“Ik werd daarin gestimuleerd door de Nederlandse Muziekprijs. Met het leiden van musici had ik al wel een beetje ervaring. In barokmuziek zing ik meestal bij kleine groepen die spelen zonder dirigent. Zeker als er weinig repetitietijd is, helpt het als ik het tempo en de expressie aangeef. Nu ga ik het dirigeren ook oefenen bij grotere ensembles. En misschien zelfs symfonieorkesten? Zeg nooit nooit.”
Je hebt een megadrukke carrière, hoe houd je dat vol?
“Mijn management helpt met het praktische schema – waar ik moet zijn en wanneer. Zelf organiseer ik mijn fysieke training en de studietijd. In drukke perioden haal ik veel energie uit een goede focus en intensief werken, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. In de rustiger maanden heb ik tijd voor onderzoek en de planning van nieuwe projecten. Toegegeven, soms is het lastig om een sociaal leven te onderhouden, maar ik bof dat ik enorm geniet van studeren en werken.”
