U weet wat ik niet weet

Wat dat laatste betreft; dat borrelt nu wel, en openbaart zich op plekken die ik niet verwacht had. Bijvoorbeeld bij het NRC bij monde van haar meest fameuze poprecensent. Die liet een joodse NRC-collega die kookboeken schrijft schriftelijk weten dat zijn joodse kookboeken op de brandstapel mogen en dat het prima te verteren is dat zijn joodse kinderen bedreigd worden; dit ziet J.V. als het logische gevolg van de gruwelijke oorlog tussen Israël en Hamas. De hoofdredactie van de krant vond de uitingen van popcriticus J.V. ongepast en heeft bekendgemaakt passende maatregelen te zullen nemen. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat J.V. brodeloos wordt, want honger gun je niemand, maar wat dan wel? Op dit moment gaat in poprecensiekringen het gerucht dat de heer V. in het vervolg niet meer onder zijn eigen naam mag recenseren, maar dat verplicht moet gaan doen onder de schuilnaam Asa Youlson. Wat een spitsvondige kwaliteitskeuze zou zijn van het NRC, want dat is de echte naam van Al Jolson, die er niet voor uit durfde te komen dat hij van joodse afkomst was. In de zwaar antisemitische Verenigde Staten namen tussen de beide wereldoorlogen vrij veel joodse artiesten een schuilnaam aan om haatreacties te voorkomen. Als het gerucht klopt, is het kloppend, maar of het ervan kwam, weet u nu wel, maar ik nog niet.
Als u trouwens bijgespijkerd wilt worden over racisme, homohaat en antisemitisme in de wereld van de populaire popmuziek, dan is het boek Ta-Ra-Ra-Boom-De-Ay: The Dodgy History Of Popular Music van Simon Napier-Bell een sublieme aanrader.

Enfin, ik besloot de culturele wensen van partijen maar als leidraad voor mijn stem te gebruiken. Die met de breedste en meest rijke wensen zou ik die stem dan gunnen. Ik begon met het CDA dat meer kunst in de regio en meer geld voor de amateurkunst wil. BBB vervolgens wil juist meer geld voor de amateurkunst en meer kunst voor de regio en het NSC wilde meer geld voor meer kunst in de regio en voor amateurkunst. Na dit gelezen te hebben, moest ik spontaan denken aan coverbands. Gek hè? Dat zijn bands die liedjes van anderen naspelen en zichzelf, indien ze zich beperken tot één artiest, tributebands noemen. Ze zijn op alle poppodia aanwezig. De meest populaire coverband van Nederland - The Dirty Daddies - heeft trouwens het covergenre naar een nieuw hoogtepunt gebracht door virtuoos in één uur pakweg 90 intro’s en refreinen aan elkaar te smeden tot één grote medley van meezingbare herkenbaarheid. Anders dan de politieke coverbands zullen ze de voorpagina van het NRC niet halen, vermoed ik.