Slayer in loungevorm tijdens de spareribs
4 min leestijd
Elk bedrijf heeft een eigen publiek en een eigen sfeer. Die sfeer wordt mede bepaald door het interieur, de bediening – en vaak ook door de muziek. Sena Magazine praat met manager Kim Essink van eetcafé De Klos in Amsterdam.
De Klos staat bekend om zijn spareribs. Het intieme eetcafé (donkerbruin interieur, schemerlicht, historische kunst aan de wand) geniet faam in kringen van harde gitaarbands als Judas Priest, KoRn en Metallica. Ze komen er eten of ze laten het vlees bezorgen rondom hun optredens, soms tot ver buiten Amsterdam. Afgelopen Pinkpop nog toog cafémanager Kim Essink met een volle thermobox naar Landgraaf voor een bestelling van Limp Bizkit.
Zo kan hij als metalfan concerten van dichtbij volgen. “Ik sta aan de zijkant van het podium tijdens het optreden en ik zit prinsheerlijk backstage een beetje te praten met iedereen, zonder ergens voor te betalen. Zij betalen mij ook niet voor het vlees. Ik heb een fantastische dag en zij kunnen lekker eten. Band- én crewleden.”
Een kwarteeuw geleden zat hij nog op zijn appartementje op Limewire nummers van Slipknot te downloaden. “En nu zit ik met ze aan tafel. Of bellen ze of ik langs wil komen. Dat is voor mij de kick.”
Niet dat er metal is te horen in zijn eetcafé. Hooguit in de vorm van loungeversies van nummers als War Ensemble van Slayer of People = Shit van Slipknot door Richard Cheese. “Geweldig als je die heel innemend een afstotelijke tekst als ‘people equal shit, tada tada’ hoort zingen op een relaxte bigbandswing, haha. Van Nirvana hebben we wat rustige nummers in de lijst. En van Rammstein Dicke Titten in een brassversie en van de band zelf het lieflijk klinkende Diamant, waar echt niemand iets aanstootgevends in kan horen.”
De playlist staat op shuffle en bevat zo’n 800 bekende en minder bekende tracks van de jaren vijftig tot vrij recent. Essink is zeker niet eenkennig: “Ik luister ook graag naar de groten der aarde, zoals Nina Simone. Maar we draaien ook Justin Timberlake of Justin Bieber, artiesten die een hoop hebben bereikt, daar heb ik respect voor. Ed Sheeran zit ook in de lijst. Als jij in je eentje een volle ArenA weet te entertainen, dan verdien je wel een plekje in de playlist van De Klos.”
Soms herkennen mensen een nummer, maar hebben ze geen idee waarvan, zoals bij Smile door Jimmy Durante. “Dat komt uit de soundtrack van The Joker. Stella van Interpol is weer een heel ander genre, maar ligt wel ontzettend lekker in het gehoor. Zo ga ik door alle muziekgenres en -stijlen heen.”
Hij mag ook graag iets slapstick-achtigs draaien, zoals The Tiger Lillies. “Die muziek past bij de zaak. De meeste mensen valt alleen het deuntje op en de zang, anderen barsten in lachen uit: ‘Wat draai je nou weer?’” Een andere favoriet is Seven Nation Army van The White Stripes, in een oude-jazzversie van Scott Bradlee & Postmodern Jukebox.
Soms ontdekt hij een nieuwe artiest. Iemand als zangeres Niamph, een studiegenote van zijn zoon op de Herman Brood Academie. “Ik zag haar in Paradiso. Hartstikke goed, staat er nu ook in. Als ik iets interessants tegenkom ga ik er eens goed naar luisteren en dan voeg ik het toe. Er verdwijnt ook wel eens wat, want zo’n lijst is net als taal een levend iets.”
