Perfectionisme loslaten én streven naar next level
minkefaber2b.webp)
7 min leestijd
Suzan Veneman (34) is jazztrompettist. Hoe houdt zij zich financieel staande? “Ik ken niemand die muziek maakt omdat je er zo lekker rijk van wordt.”
Wat doe je zoal?
Ik ben bezig met Zinder, mijn eigen project. Het is zowel de naam van mijn ensemble - vier trompettisten, een contrabassist en een drummer – als van de cd die net uit is. Daarnaast ben ik aan het voorbereiden voor het North Sea Jazz Festival, waar ik met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw en Shai Maestro ga spelen, dat is nog even hard werken. Deze zomer start ik ook met opnamen voor een nieuw album. Allemaal fijne projecten waarbij ik voor mijn gevoel steeds een stapje groei. Dat wil ik ook graag; ik wil altijd next level.
Wat leer je precies?
Bij het Jazz Orchestra speel ik sinds maart vorig jaar en moest ik eerst wennen. Ik was nogal aan het opkijken tegen iedereen en bezig met ‘wat kan er misgaan’ in plaats van met ‘wat kom ik brengen’. Langzaam is dat perspectief gaan kantelen. Nu voel ik meer dat ik het beste uit mezelf wil halen en dat ook nastreef tijdens het spelen. Als vijfde trompettist zit ik aan de onderkant van de sectie; dat betekent zowel veel ondersteunend spelen als veel solo’s; heel fijn.
Is dit ideaal?
Mijn vorige plaat, Migrations Of The Mind, kwam twee jaar geleden uit. Die ging over verwerking van rouw, over de diagnose MS die ik had gekregen. Nu ben ik al een jaar zonder medicatie en het gaat heel goed; ik doe wat een normaal persoon ook doet, zeg maar.
Maar het heeft me wel inzichten opgeleverd. Ik wil gebalanceerd leven, en dat valt niet altijd mee in een maatschappij waarin alles altijd doorgaat. Zeker in de muziek is het lastig om nee te zeggen. Door mijn diagnose werd ik gedwongen om verstandig te zijn.
Hoe ga je daar dan mee om?
Ik slaap genoeg, ik eet gezond, ik rook niet. De voor de hand liggende dingen eigenlijk, en wat ik dan merk is dat er tijdens de rustmomenten die ik inruim, ook ruimte ontstaat voor creativiteit. Dat is de winst van de gedwongen verandering; er ontstaan nieuwe plannen.
Als geld niet uitmaakte, wat zou je dan het liefste doen?
Haha, als geld wél uitmaakte zou ik geen muzikant zijn. Ik ken niemand die muziek maakt omdat je er zo lekker rijk van wordt. Maar als je mij een zak met geld geeft, zou ik iets voor de wereld willen doen. Ik zou een muziekcentrum creëren, waar mensen niet alleen muziekles krijgen, maar ook leren over bewustwording tijdens het muziek maken vanuit de basisvraag: hoe kun je jezelf een stem geven en wat wil je met die stem zeggen? Dat is iets wat ik zelf ook nog steeds aan het leren ben, trouwens. Als het lukt om ultiem vrij te zijn op je instrument ben je ook vrij in je leven – en vice versa.
Investeer je in je carrière? Hoe dan?
Ik ben bezig met zanglessen, zingen is gelinkt aan trompetspelen; het heeft te maken met mijn keelgebied; dat moet je zowel bij zang als bij trompetspelen ontspannen – dus ik heb er in elk geval iets aan.
Hoe denk je over naburig recht? Heb je daar ook wat aan?
Voor muzikanten in de jazzscene levert naburig recht niet zoveel op: anders dan bij popmuziek worden wij niet veel gedraaid op de radio. Maar het voelt toch als belangrijke bescherming, het is respect voor het vakmanschap van de muzikant.
minkefaber1.webp)
Waar loop je tegenaan?
Ik wil graag een vrij kanaal zijn waar muziek doorheen kan stromen, en vaak borrelen er ook goeie ideeën op, maar dan heb ik de neiging daar meteen iets van te vinden. ‘Dat is te duur’, denk ik dan, of ‘lukt me dat wel?’. Daarop volgt een gedachtenkluwen waar ik niet uitkom. Dus ik oefen met het loslaten van dat perfectionisme; leren fouten maken, durven spelen – op meerdere manieren. Als ik dat durf, kan ik het meest authentiek mezelf zijn en dat heeft wat muziek betreft de grootste impact. Mooi, toch? Zo bezien is muziek maken een vrijbrief om jezelf te zijn.
Waar doe je het voor?
Jazzmuziek is elke keer anders, steeds een unieke expressie van het moment. Maar hoe anders ook; eigenlijk is het principe heel eenvoudig; als het goed gaat, kom je in een flow terecht, samen met je publiek, met het ensemble; dan zit iedereen in de bubbel van de flow en daar doe ik het voor.
Hoogste jaaromzet: €40.000,- (bruto)
Laagste jaaromzet: €15.000,- (ten tijde van COVID)
Kosten voor beroepspraktijk: Studiohuur, reizen en dat soort zaken kosten €500,- per maand. Een trompet is verder relatief goedkoop, ik kocht anderhalf jaar geleden een nieuwe trompet voor €2.500,-. Mijn volgende plan is om te investeren in goede opnameapparatuur.
Grootste uitspatting dit jaar: Het maken van mijn nieuwe cd. Ik heb er €15.000,- voor begroot, maar dat heb ik nog niet helemaal. Ik heb er subsidie voor aangevraagd en ik denk dat ik weer crowdfunding ga doen; dat deed ik eerder en dat beviel me goed; het levert meteen een groep betrokken volgers op.