“Het is een soort autisme – of topsport”

Wat doe je zoal?

“Al sinds beginjaren negentig leef ik van de muziek, vooral house en techno. Ik ben DJ, producent. Al vanaf dag één vond ik het heel leuk om met talent bezig te zijn. En sinds 2012 doe ik dat officieel met mijn DJ-Kweekvijver; ik neem jaarlijks een groepje startende DJ’s onder mijn hoede die ik een jaar lang met me mee boek in de beste clubs en festival, ze ontmoeten mensen, we geven ze advies. Ik heb alles natuurlijk al meegemaakt en in bijna elke club gestaan, maar voor hen is het de eerste keer. Het is leuk om bij die eerste keren te zijn.”

Is dat ideaal?

“Ooit was het mijn droom om elke week ergens te draaien en die droom is uitgekomen. Draaien is de beloning van mijn week. Mensen denken weleens dat ik op zaterdag even achter een draaitafel kruip, maar ik bereid me voor. Mijn dochter zegt altijd: ‘Bij jou gaat ’s ochtends de muziek aan en ’s avonds pas weer uit.’ Ik luister naar veel muziek, ik maak veel muziek. Ik zorg ook dat ik fit ben, dat ik drie keer per week sport. Het is een soort autisme – of topsport, hoe je het maar wilt noemen.”

En als je morgen de loterij zou winnen?

“Dan zou ik hetzelfde doen – misschien mijn eigen club kopen, en dan echt geweldige avonden opzetten, een plek waar ik zelf ook uit zou gaan.”

Doe je ook werk buiten de muziek om?

“Ik doe niets buiten de muziek om, ik ga zelfs niet golfen met vrienden, ook al dringen ze heel vaak aan. Zij golfen soms wel vier keer per week, ik denk dan: dat zijn vier studiodagen, die wil ik niet kwijt. Ik wil graag mijn vrienden zien, maar ik ben gewoon… monomaan. De muziek vraagt het ook van me: soms gaat het een tijdje minder en dan wil ik extra hard werken om het weer goed te laten gaan. Soms gaat het goed, dan wil ik óók extra hard werken omdat het zo goed gaat.”

Investeer je in je carrière?

“Er zijn socials om in te investeren, ik koop software, platen en apparatuur. Ik heb platenlabels, dus ik investeer ook in artiesten. Er eten meer mensen mee van mijn werk. Ik heb een manager, een vaste chauffeur. Dat zijn investeringen, maar ik heb ook veel te danken aan de mensen om me heen. Niet alleen medewerkers, iedereen. Bijvoorbeeld het feit dat mijn dochter door de week bij mij kan wonen en in het weekend bij haar moeder; dat kan omdat haar moeder dat óók goed vindt. Afmixen is een precies werkje dat minstens een week zou kosten als ik het zelf deed, nu ken ik mensen die weten hoe ik het wil, en dat in drie uur kunnen. Dat scheelt op heel veel manieren tijd. Het levert bovendien plezier op; door de mensen om me heen kan ik doen wat ik het liefste doe.”

Hoe denk je over naburig recht?

“Als jonge Michel was ik er niet echt mee bezig, maar sinds een aantal jaar heb ik het eindelijk goed opgepakt. En ik vraag me nog steeds af waarom ik dit niet eerder heb gedaan. Je hebt recht op geld als je je eigen muziek op festivals en in clubs draait, en ook als anderen dit doen. Op sommige grotere festivals wordt dit gemonitord met een soort Shazam-systeem, en voor andere evenementen kan je dit zelf doorgeven. Dat geldt dus ook als ik muziek van anderen draai - en andersom! Ik hoor steeds vaker om me heen dat mensen dit doen - vaak in samenwerking met een publisher. Ik juich dit alleen maar toe, het geld gaat naar de juiste personen in plaats van naar de grootste deler, wat artiesten zijn die tóch al veel krijgen.”

Waar loop je tegenaan?

“Vroeger kocht je van je laatste centen een drumcomputer en dan ging je daarmee optreden. Gewoon, omdat je van muziek hield. Je kon er, als je goed was, nog van leven ook. Als je tegenwoordig 1 miljoen plays op Spotify hebt, verdien je tussen de €2.000 en €4.000, geld waar je vaak lang op moet wachten, en wat je ook nog moet delen met het label. Als je vroeger 1 miljoen platen verkocht, had je een paar ton verdiend. Dat is nogal een verschil. Aan de andere kant heeft je muziek door platforms als Spotify en Apple een langere levensduur. Laatst ging er opeens een track van mij uit 2012 viral en schoten de streams daarvan door het plafond. Al deze nieuwe ontwikkelingen zorgen er wel voor dat mensen met veel muziek-, en minder zakelijk of marketinginstinct, zich moeten aanpassen of ermee ophouden. Dat vind ik als muziekliefhebber af en toe heel erg zonde.”

Waar doe je het voor?

“Mijn ouders kwamen een keer kijken, ik was dertig en speelde in Ahoy. Ze waren allebei al in de zeventig en hadden nog nooit zoiets meegemaakt. Mijn vader liep als een winnaar het podium op, zo met zijn armen boven zijn hoofd, iedereen juichte voor hem. Mijn moeder kwam achter hem aan met zo’n zwaaiend Beatrixhandje. Ze straalden.

Er zijn nog talloze andere momenten natuurlijk. Toen mijn dochters kwamen kijken, toen ik meedeed met de Dance Parade Rotterdam en er 10.000 mensen achter mijn wagen aanliepen. Toen Carl Cox op mijn verjaardag bij Thuishaven kwam draaien. Van die prachtige clubavonden dat je buiten komt en denkt: dit leven gaat niet beter worden. Juíst omdat zo’n avond weer vervliegt; je weet dat het stopt en dus neem je het extra in je op.”