Marloes van Asselt heeft nooit geprobeerd te leven van haar muziek
minkefaber.webp)
6 min leestijd
Marloes van Asselt (47) is muzikant en componist. Hoe houdt zij zich financieel staande?
Waar ben je op dit moment mee bezig?
Mijn album Hold On To Your Change is net uit. Dat heeft even geduurd; mijn vorige album is van dertien jaar geleden. Met mijn bands Norma Jean, Tomcat en We Be Naked heb ik destijds platen uitgebracht. In de tussenliggende jaren ben ik blijven componeren, dus materiaal genoeg.
Is deze situatie ideaal?
Ik was al een tijdje van plan om weer een plaat te maken en had het geluk dat alle muzikanten waarmee ik wilde samenwerken een bijdrage wilden leveren. Dat vind ik behoorlijk ideaal. Ik kan niet leven van de muziek, maar heb dat ook nooit geprobeerd. Dan had ik andere keuzes in mijn leven gemaakt. Toch was er in Engeland zeker publiek voor onze indie-rock. Daar stonden de mensen ook op maandagavond al op je te wachten. Dat was te gek, maar ook nogal rock-‘n-roll; je sliep bij iemand op de bank en was blij als je aan het einde van de toer nog geld over had om weer thuis te komen.
Maar goed, mijn graadmeter voor succes is altijd geluk geweest. Als ik gelukkig word van wat ik doe, ben ik succesvol. Zo bekeken ben ik supersuccesvol.
Investeer je in je carrière?
Mijn album is een investering in mijn carrière. Ik ben ook aan het nadenken om weer meer te gaan optreden. Daarnaast kan ik me voorstellen dat ik meer klussen ga zoeken als componist, want in het componeren voel ik me het meeste thuis. Alle nummers die ik ooit heb gemaakt, zitten in mijn hoofd. Ik heb voor mezelf nog nooit iets opgeschreven, heb een soort fotografisch geheugen voor mijn nummers. Audiografisch, zou dat zo heten? En al die nummers koester ik als kindjes.
Vaak roepen mensen: breng die nummers uit! Maar het feit dát zo’n kindje er is, maakt me al gelukkig. Ik bedoel, zo’n nummer heeft voor mij vanaf het moment van geboorte al bestaansrecht. Niet pas wanneer de rest van de wereld het hoort.
Een baby kun je van de buitenwereld afschermen, maar ik kan me voorstellen dat je met sommige nummers op je plaat gehoord wil worden?
De afgelopen dertien jaar was ik blij met maken alleen, maar het album dat ik nu heb uitgebracht, verdient een publiek. De presentatie was uitverkocht. Ik heb met een fantastische liveband de nummers tot leven gebracht. Dit is de plaat die ik al jaren wilde maken, daar ben ik trots op. Maar hoe creëer je verdere aandacht? Je moet als muzikant tegenwoordig zoveel tegelijk zijn; je eigen boekhouder, je eigen manager, je eigen promotor. Ik ben eigenlijk alleen maar maker. Het is jammer dat dat niet voldoende is.
Hoe denk je over naburig recht? Heb je er ook wat aan?
Voor het maken van het album hebben we subsidie van Sena gekregen. Verder heb ik alle nummers aangemeld; het is fijn dat Sena bestaat, zowel voor het geld als je muziek wordt gedraaid, als voor de bredere erkenning van je werk.
Als ik je een zak geld gaf, wat zou je dan doen?
Ik voel me in eerste plaats een maker, mijn hoofd heeft altijd creatieve uitdagingen nodig. Ik ben ook (grafisch) ontwerper – ik ontwierp de cover van mijn plaat - ik werk voor een uitgeverij. Mijn werk is zo gekozen dat ik in de muziek geen concessies hoef te doen. Creëren is voor mij het beleven van een innerlijke tijd; vanuit melancholie iets nieuws scheppen, dicht bij mezelf zijn. Ik hou van die kracht in mij. Er is veel aan muziek dat je kunt leren, maar uiteindelijk heb je goeie ideeën nodig – die heb ik. En aangezien ik van binnen meer kunstenaar ben dan podiumbeest, zou ik met jouw zak geld gewoon nóg een album uitbrengen. Materiaal en enthousiasme genoeg.
Hoogste maandomzet wat muziek betreft: €3.500.
Laagste maandomzet: Nul euro.
Kosten voor je beroepspraktijk: Het maken van het album kostte denk ik zo’n €7.000 euro.
Grootste uitspatting dit jaar: Voor het eerst in tien jaar heb ik weer eens snaren gekocht. Oh, en ik heb een oude gitaar laten opknappen voor dit project. Verder heb ik niet zoveel nodig.