In polonaise naar de Melkweg
4 min leestijd
Elk bedrijf heeft een eigen publiek en een eigen sfeer. Die sfeer wordt mede bepaald door het interieur, de bediening – en vaak ook door de muziek. Senamagazine.nl praat met barmanager Sarah van Dijk van Bar Americain in Amsterdam.
Waarom menig popconcert in Amsterdam te laat begint? Sarah van Dijk weet het: “Omdat het hier veel te gezellig is. Dan zeg ik tegen zo’n muzikant ‘moet je niet weg of zo?’, krijg ik als antwoord ‘ah joh, we doen er nog een’. Madness bestelde hier op slag van aanvang nog een rondje pints, een half uur later vertrokken ze in polonaise naar de Melkweg.”
Haar schaterende lach vult de cocktailbar van Hotel American, sinds de periode dat platenmaatschappijen hier interviewsessies begonnen te organiseren the place to be voor allerhande popmuzikanten. Honderden portretfoto’s getuigen ervan, de meeste gemaakt door oud-barman Cor Juffermans. Zijn opvolger Van Dijk moet na elke restyling nieuwe plekken zoeken. “Tegen Clayton Hotels, de nieuwste eigenaar, hebben we gezegd: die fotogalerij hoort bij ons, die mag niet verloren gaan. Gelukkig stemden ze daarmee in.”
Herman Brood frequenteerde de bar, Ramses Shaffy kroop er regelmatig achter de piano. “Candy Dulfer logeerde hier en vader Hans is vaste bezoeker van de jaarlijkse Oor-reünie. Dat is elke keer feest, met al die oude popfotografen en -journalisten.”
Muzikanten hangen er graag. “Als Kerry King van Slayer hier zijn Jägermeister komt drinken, kijkt hij altijd trots naar zijn twee foto’s. Darius Rucker van Hootie & The Blowfish vroeg: mijn foto hing hier vroeger, waar is-‘ie dan? Ik kende de beste man niet en zei voor de grap: achter de koffiemachine misschien? Ontzettend gelachen met hem, uiteraard heb ik een nieuwe foto gemaakt.”
Boven het portret van Eric Clapton, gemaakt kort na het overlijden van zijn zoontje, hangt Amy Winehouse, van voor haar doorbraak. “Paul Weller, vaste gast hier, zei tegen Cor: Oooh, Cornelius, if you see this new chick, she is fantástic, you need to take a picture. Cor zei: I already have. Ze had hier al een interviewsessie gehad.”
De meeste artiesten ervaren een bezoek als thuiskomen. “Ze kennen de vaste barmensen en omgekeerd, dat is onze aantrekkingskracht. Het zijn de mensen die het maken. Als de nu oudere garde er niet meer is, sterft het uit, evenals de verhalen.”
Zoals over dat gastje met dat jonge koppie. “Ik wilde vragen of hij wel oud genoeg was voor een biertje. Pas toen ik hem hoorde praten over groupies die hem achtervolgden, dacht ik: oh shit, dit is Justin Bieber! Over de foto’s zei hij: who are these people? Ik reageerde: Serieus? Je staat voor Bruce Springsteen, voor Joe Cocker... Toen zei hij: they’re all old. Nou dan maak ik een foto van jou, dan vertegenwoordig jij de jonge generatie. Hij zei: maybe next time, ik moet nu gaan.”
Patti Smith trekt veel meereizende fans naar de bar. “Zij logeert hier al sinds 1976. Steeds als ik haar vraag: ik heb je foto niet meer, zullen we een nieuwe maken? zegt ze: I need to wash my hair first, hahaha. Laatst heb ik voor het eerst een concert van haar bezocht. Ik dacht dat zij zo’n singer-songwriter was, maar dat is toch een aardige rockbitch, moet ik zeggen. Fantástisch.”
Lenny Kaye, haar co-writer, komt altijd mee. “Fragiele man. Lang geleden had hij een blowtje gerookt, maar hij was vergeten te eten, dus die zakte na een tijdje aan de bar in elkaar. Tim Knol zat daar te praten met een Amerikaanse countryzanger. Tim zei: wat moet ik nu doen? Ik zei: nou, raap ’m op.” Alweer klinkt haar aanstekelijke lach. “Dat zijn toch bijzondere momenten.”
