Het Danspaleis (ver)leidt gasten naar dansvloer

Ouderen in Nederland vitaal en inclusief houden met dansen en muziek, dat is de missie van Het Danspaleis, ‘tankstation van levensvreugde’. “Het is een prachtig concept”, vertelt Han Bosman alias dj Han, hedenmiddag PD (PlatenDraaier) op de maandelijkse editie in het Haagse cultuurhuis Amare. Er zitten meer dan 40.000 nummers in haar laptop. “De dj-set is van Het Danspaleis, ik sluit mijn computer aan en dan is het gaan met die banaan.” 

De meeste muziek komt uit de fifties, sixties en seventies. Van Doris Day en Gene Vincent tot Michael Jackson, Fleetwood Mac en Queen. Niet dat ze vooraf een speellijst heeft klaarliggen. “Totáál niet. Ik probeer wat genres uit en kijk wat er gebeurt. Waar je je nooit een buil aan kan vallen, weet ik na 45 jaar deejayen, is de oude soul: Aretha Franklin, Jacky Wilson. Maar ook de rock ‘n’ roll en de sixties-rock. The Twist van Chubby Checker slaat altijd aan, net als Elvis. Dan is het uitvogelen: zijn het mensen die, om wat te noemen, The Most Beautiful Girl van Charlie Rich willen horen? Of meer mensen van de flowerpower? De kunst van het deejayen is contact maken. Ik kom uit de theaterwereld en weet hoe ik mensen kan verleiden om de vloer op te gaan.” 

De danslustige ouderen zijn niet al te kieskeurig. “Ze vinden het al heerlijk om in beweging gezet te worden. Alles wat voorbijkomt en herkenbaar is, is lekker. Zeker als het uit hun tienertijd is. Het is altijd een feestje, genieten geblazen.” 

Dat geldt ook voor de huiskamerversies in verzorgingstehuizen of kleine buurthuizen. “En de Regenboog-edities, voor de roze medemens. Daar hoor ik zelf ook bij. Voor mannen is het prettig om even met een man te kunnen dansen.” 

Op speciale edities voor migrantenvrouwen draait ze muziek die ze helemaal niet kent. “Aan de hand van verzoekjes leggen we aparte lijsten aan met muziek uit Tunesië, Irak, Iran, Turkije, Marokko, Egypte. Ik kan dat niet allemaal onthouden, maar vind het wel mooie muziek. Wat heel erg aanslaat bij de migrantenvrouwen, is de stoelendans, heel grappig.”

In Amare loopt de dansvloer bij de eerste klanken van The Mills Brothers meteen vol. Trini Lopez, Ray Charles, Bee Gees, James Brown met zijn Sex Machine: er is geen plaat waar niet massaal op gedanst wordt. Wie even gaat zitten, wordt snel weer op de vloer uitgenodigd door de dansende begeleiders. Tussen de Doobie Brothers en Les Poppys door wordt zelfs de polonaise ingezet bij Gerard Jolings Maak Me Gek. Na twee uur draaien slaat Bosman voldaan haar laptop dicht: “Danspaleis-klussen zijn voor mij de krenten uit de pap.”