Herbezinning

Precies een jaar geleden maakte ik een gekke draai en scheurde in één ongelukkige seconde alles wat zo ongeveer in mijn rechterknie zat kapot. Kruisband, knieband, meniscus, kop van mijn scheenbeen: allemaal gesneuveld. Van het ene op het andere moment kon ik vrijwel niets meer. Een lang traject volgde: twee zware operaties, maandenlang liggen en zitten, maar ook viermaal per week een hele ochtend fysiotherapie, een intense relatie met pijnmedicatie (bij mijn Oscar-speech bedank ik Oxycodon) en ook: al een jaar niet op een podium staan. Want ja: mijn geplande tour werd natuurlijk gecanceld, en als je met geen mogelijkheid kunt zeggen wanneer je weer op de been bent, dan is het onverantwoord om nieuwe tourdata vast te leggen.

Sinds ik als kind begon met muziekles, heb ik altijd wel ergens op een podium gestaan. Voorspeelavonden natuurlijk, later bandjesavonden, nog weer later mijn eigen tournees. Ik ben, boven alles, toch ook echt een uitvoerend musicus. Een heel jaar niet live spelen, dat was een unicum in mijn bestaan. Ik baalde er enorm van, maar voelde ook aan alles dat ik vooral stukje bij beetje moest genezen en revalideren. Nu, een jaar later, ben ik nog altijd druk aan het revalideren. De nieuwe banden die de chirurg in mijn knie heeft getoverd zijn magistraal, maar doen hun werk niet vanzelf.

Ik had verwacht dat niet kunnen spelen een rouwproces zou zijn, en ik was dan ook verbaasd toen ik na een aantal maanden moest constateren dat ik een heleboel dingen miste die lastig zijn met maar 1 knie (wandelen, klimmen, skiën, op mijn hurken of in kleermakerszit zitten), maar dat touren daar eigenlijk geen deel van uitmaakte. Natuurlijk: ik mis de energie van een publiek en het slap ouwehoeren met mijn bandleden, maar toen ik eenmaal stilzat, besefte ik pas ten volle wat het kost om op tour te zijn.

De afgelopen 10 jaar ben ik langzaam maar zeker meer gaan verdienen aan spelen, maar ik heb nog lang geen chauffeur en nightliner, laat staan roadies. Spullen inpakken, opbouwen, sjouwen, soundchecken, rijden: we doen het allemaal zelf, samen met onze technici. De laatste jaren speelde ik voornamelijk in België en was ik per show ongeveer anderhalve werkdag in touw, waar ik zelf uiteindelijk hooguit een paar honderd euro aan overhield, nadat ik ‘mijn mensen’ had betaald. Nu heb ik nooit gespeeld voor het geld, maar andersom is dus ook waar: voor het geld hoef ik het niet te doen.

Maar vooral het sjouwen, de uren in de file, de korte nachten, het matige eten: dat zijn aspecten die me echt gestolen kunnen worden. Het kan natuurlijk zijn dat ik oud ben geworden in een jaar tijd, wie weet. In elk geval heeft een zware blessure mij wel de ogen geopend. Ik ga heus wel weer spelen, maar voordat ik dat doe, ga ik goed nadenken over de manier waarop, en de randvoorwaarden. Een jaar stilzitten heeft me geleerd dat ik zonder tourdata ook heus wel overleef. Ik gun niemand een kapotte knie, maar een tijdje gedwongen stilzitten kan ik wat dat betreft iedereen aanraden.