Hartekreet: muziek is een medicijn

Begin december werd ik plotsklaps geconfronteerd met een gebeurtenis die mijn leven op zijn kop zette. Op een gewone doordeweekse maandag werd ik ineens getroffen door een enorme pijn in mijn maagstreek, en voor ik het wist lag ik op de intensive care van het Reinier de Graaf Ziekenhuis in Delft. Een arts vertelde dat sprake was van een zware acute alvleesklierontsteking, longembolie en meer ellende. Een complete uitval. De (buitengewoon aardige) dokters gaven ook mee, dat ze hun uiterste best voor mij gingen doen, maar dat er zeker een risico was op overlijden. Daar lag ik. Platgespoten met morfine, ketamine, fentanyl, oxycodon… Ik werd mij gewaar dat er tranen vloeiden langs mijn hoofd, want ik wilde zo ontzettend graag nog niet weg.

De week op de intensive care was, ondanks de zorg van de fijnste en zorgzaamste mensen die ik ooit heb ontmoet, verschrikkelijk. Maar het was ook de aanleiding om het grootste gevecht van mijn leven te voeren. Ik mocht ineens naar de verpleegafdeling, omdat er wat positiefs gebeurde. De lieve dokter, die mij eerder zo met mijn neus op de feiten drukte, zei dat je iedere keer ‘een bochtje neemt’. Ik had een bochtje genomen. ‘Op zaal’ zag ik hoeveel kaarten, bloemstukken en fruitdozen ik kreeg. Dat deed goed. Maar het herstel zou lang duren, met veel pijn en groot ongemak. De eerste dagen kon ik niet veel, maar na een week durfde ik de televisie aan te zetten. Herman van Veen zong Ik Hou Van Jou. Ik huilde. Het lied emotioneerde tot diep in mijn ziel. Ik zag Stevie Nicks. Donna Summer. Weer die emotie en die tranen. Ik zocht bewust naar programma’s met muziek. Een klassiek orkest. Kleinkunst. Muziek uit mijn jeugd. Ze gaven mij comfort.

Waarom ik je mijn zeer persoonlijke bevindingen deel? Omdat ik mij zorgen maak. De nieuwe politiek heeft volgens mij niet zoveel op met cultuur, kunst en muziek. Men vindt het niet zo belangrijk. Ik begrijp dat niet, zeker niet na mijn ervaringen. Wel zegt de politiek zich in te zetten voor de zorg. Fijn. Maar ik wil graag de vraag stellen waarom cultuur en muziek eigenlijk niet kunnen worden gezien als onderdeel van de geestelijke zorg? Net als de goede zorg in het ziekenhuis en de vele medicijnen die ik kreeg, heeft muziek enorm bijgedragen aan mijn helingsproces. En nog. Zonder dat zou ik misschien niet zo snel nog een bochtje hebben kunnen nemen. Beste dames en heren politici, luister alsjeblieft naar mijn crie de coeur en blijf cultuur, kunst en muziek ruimhartig steunen. Het gaat namelijk niet over softe onzin. Het gaat wel over helen. Over troost. Over genezing. Muziek is wat mij betreft een deel van onze gezondheidszorg. Dit is geen mening, maar door mijn ervaringen een vastgesteld feit.

Peter Boertje

Hoofdredacteur Sena Magazine