Deelname aan het Songfestival, moet je dat wel willen?

Er zullen maar weinigen zijn die niet weten dat ABBA doorbrak met het winnen van het Eurovisie Songfestival. Zij werden wereldwijde sterren, maar wie weet er buiten Nederland nog dat ‘wij’ het jaar erna wonnen met Teach-In en het liedje Ding-A-Dong?

Dat is inmiddels vijftig jaar geleden, maar wie weet er nog wie er twee, drie en vier jaar geleden wonnen? Ik wist het ook niet, en verbaasde me erover dat Duncan Laurence’s overwinning alweer van zes jaar geleden is.

Als je een goed liedje hebt, een voor het ‘format’ aantrekkelijke artiest (m/v, of mv) en het in de planning van de muziekmaatschappij past, kan het een goede start of doorstart geven aan een carrière. De kans op succes blijft echter minimaal.

Dit jaar deed Claude het voor Nederland heel goed. Een mediagenieke zanger, een goed in het gehoor liggend liedje met een pakkend refrein, en een succesvolle presentatie. De twaalfde plaats was uiteindelijk een tegenvaller, de keuze van ‘het publiek’ zorgde voor een flinke val in de einduitslag.

Wat doe je daarna? De artiest maakt geen reclame meer met zijn deelname en de uitslag, de inkomsten voor alle partijen gaan erdoor ook niet omhoog (en al heel snel weer omlaag). Toch hebben alle betrokkenen veel tijd besteed aan de deelname, en wellicht ook meer geld dan eerder begroot.

Het blijft een prachtig podium, maar je moet je afvragen of je zo’n avontuur wel moet willen. Er zitten heel wat verplichtingen aan en het kost veel tijd, wat vooral door derde partijen wordt opgelegd.

Naar mijn mening blijft de oudste wet in de muziek hier leidend: het draait om het liedje, en dat moet wel heel erg goed zijn om de strijd aan te kunnen gaan. En ‘erg goed’ betekent dan vooral dat het internationaal aantrekkelijk moet zijn. Arcade paste daar perfect in.

Het ontwikkelen van de carrière door de muziekmaatschappij is tegenwoordig een stuk moeilijker dan het vroeger was. ‘Iedereen’ kan plaatsen, bekritiseren, bewonderen en tegenwoordig met kunstmatige intelligentie ook vrijwel naadloos imiteren. Claude heeft al een prachtige ontwikkeling laten zien. Hij werd getekend door Cloud9 vanuit een talentenjacht (old-school!), en werd vooral bekend door zijn deelname aan de Beste Zangers.

Investeren is risico nemen. Dat is in de (tegenwoordig vooral digitale) muziekindustrie misschien nog meer het geval dan in fysieke industrieën. Het ‘product’ is vluchtig, in nanoseconden de wereld over. Erger nog, zo vluchtig dat er elke dag vele honderdduizenden vergelijkbare producten beschikbaar komen. Je hebt echt alle kracht nodig om je daarin te onderscheiden, en do-it-yourself zet je al snel op achterstand. Zoek en vind een goed team bij een muziekuitgever, muziekmaatschappij, en eventueel een distributiemaatschappij. En bedenk je dat de independents verenigd in Merlin samen al met zijn twintigduizenden zijn.

Voor Claude was deelname aan het Songfestival ‘nice to have’, maar niet bepaald een must. Hij had en heeft een goed team om zich heen, liedjesschrijvers (met eigen input), een muziekmaatschappij met een sterke positie in het nationale repertoire en hij is bijzonder mediageniek. Alle ingrediënten om een twaalfde plaats in Basel slechts als een voetnoot in zijn carrière te zien en zich vanuit eigen kracht op de toekomst te richten.

Mijn conclusie: deelname aan het Eurovisie Songfestival is als deelnemen aan de Postcodeloterij; heel veel reclame en lawaai van tevoren, maar de kans op winst is vrijwel nihil en afhankelijk van onbeheersbare factoren.