De dansbare bluegrass uit de polder van Barnyard Tea

Zestien waren ze, scholieren, toen ze samen een rockbandje begonnen: Edin Najetovic, Frank de Boer en Joost Abbel. “Pokkenherrie, piepende gitaren, dat soort werk”, vertelt laatstgenoemde. Na de schoolperiode viel de band uiteen wegens artistieke meningsverschillen, maar de vriendschap bleef.

Een aantal jaren later zaten ze met zijn drieën bij een biertje naar de net uitgekomen Seeger Sessions van Bruce Springsteen te luisteren, traditionele folksongs. “Ik had net een banjo gekocht, Frank een mandoline. Niet dat we wisten hoe je op die instrumenten moest spelen. Ik speelde als gitarist op een banjo, maar we vonden die muziek te gek en besloten: dit gaan we doen.”

Met Edin op bas begonnen ze met de liedjes uit de film O Brother, Where Art Thou?, een staalkaart aan traditionele bluegrass-, folk- en gospelsongs. Gaandeweg ging het spel vooruit, in 2012 werden ze zelfs uitgenodigd voor een groot meerdaags straatfestival in Italië.

Traditionals en originals

Om nieuwe muzikale meningsverschillen te voorkomen beperkten ze zich tot covers en traditionals. Toch kroop het bloed waar het niet gaan kan. “Op een gegeven moment hadden we alle drie een aantal zelfgeschreven liedjes liggen die erg geschikt leken voor de band. We fietsten er soms een paar onze setlist binnen. Mensen dansten er net zo hard op als op de bekende nummers, een teken dat we daarmee verder moesten gaan.”

Het tastbaar resultaat is de dubbel-cd Train, met twintig eigen songs die aan treinen refereren. Eén cd met stampende, snelle bluegrassnummers en een die meer geënt is op folk en gospel. “Train songs, daar kun je van alles in kwijt. Het is een metafoor voor reizen, ook in de tijd, naar de hoogtijdagen van de stoomtrein. Het ritme van een trein past ook goed bij die muziek.”

Echte schrijvers van bluegrasssongs vinden ze zichzelf niet. “We komen niet uit de Appalachen, zijn er niet in opgevoed. We luisteren ook naar andere muziek die wij te gek vinden en die er bij past. We zijn jongens uit de polder, je zou onze muziek poldergrass kunnen noemen.”

Geen puristen dus, al houdt Abbel wel van het hoge tempo van de pure bluegrass. “Een doordenderende trein, dat is voor mij goeie bluegrass. Alsof je in de TGV zit die 350 kilometer per uur rijdt. Je zit heerlijk relaxt naar buiten te kijken en het gaat vanzelf zeg maar. Dat gevoel moet je ook bij bluegrass hebben. Het moet snel gaan, maar je moet het idee hebben dat het soepel loopt.”

“Zonder Sena-subsidie hadden we ook nooit de gastmuzikanten, onder wie een dobrospeelster, kunnen betalen. Die kun je ook achteraf losse partijtjes laten opnemen, maar we wilden juist dat bandgevoel vangen. Dat gevoel van zes muzikanten die met elkaar staan te spelen. De hulp van Sena heeft daadwerkelijk een groot verschil gemaakt in het realiseren van dit project. Zonder die steun moet je je ambities bijstellen, nu konden we ons plan helemaal uitvoeren.”

Emoties

Volgens Abbel heeft het album meer vraag naar optredens gegenereerd, ook buiten het hun reeds bekende circuit. Mensen houden van dit soort muziek, merkt hij: “Akoestische livemuziek waar veel energie in zit, daar gaan mensen op aan. Het is muziek die over het leven gaat; er zit vreugde en energie in, maar ook somberheid. Je kan er veel emoties in kwijt, dat is wat mij zo aanspreekt.

Het leukste is als je akoestisch gaat spelen, midden in het publiek, groepje mensen eromheen. Even alle snoeren eruit, alle microfoons weg, dan stappen we van het podium af, de zaal in. Zo hoort die muziek gemaakt te worden.”